Ik ben krap een week aan het werk en sinds gisteren weer een dagje ouder. Ondanks dat op mijn huidige werk de jongste bent voel ik me weer wat ouder. Zeker wanneer de studenten je met “mister” (of soms miss omdat ze het begrip van meerzijdige naamwoorden nog niet echt onder de knie hebben) aanspreken, komt de realiteit hard aan…. Sinds heden ben ik 26 jaartjes oud. Iedereen bedankt voor de felicitaties, smsjes en belpogingen. Gelieve de volgende keer ook rekening te houden met 7 uur tijdsverschil :) (nah).
De postbode komt tegenwoordig wat vaker langs de deur en naast invoices voor utilities bestaat de post steeds vaker uit nuttigheden; een afspraakbevestiging voor internet, cashcard voor de bank en jullie kaarten uit NL, waarvoor dank! Internet wordt hopelijk op 7 september aangesloten, wat eerder dan verwacht is, en morgen ga ik zowaar mijn overkapte scooter oppikken. Ja, de eerste tekenen van een regulier leven zijn daar…
De dagen vorderen, en zo ook het schoonmaken! Vandaag zijn welgeteld 15 zakken vuilnis en wat ander grofvuil opgehaald. Ondanks dat het mijn verantwoordelijkheid blijkt te zijn, heeft het gastgezin er bij de supervisor op aangedrongen dit te regelen. Helaas moest daarvoor nog wel even het huisvuil gesorteerd worden in de juiste zakken. Inmiddels beschik daarom over 5 verschillende kleuren vuilniszakken voor de meest voorkomende afvalsoorten (zoals burnables, PET, aluminium, blik, glas, etc…). Op elke zak is een mooi invulveld voor je naam zodat de afval-Gestapo je weet te vinden indien je PET bij normaal afval mengt. Om het gemakkelijk te houden dien ik 16 verschillende afvalsoorten te scheiden.
Bewapend met een ruim assortiment aan verschillende sprays en andere schoonmaak goedjes beginnen we vandaag aan het schoonmaak werk. De eerste middag krijg ik gelukkig hulp van wat mijn gastgezin, die volgens mij ook redelijk gechoqueerd zijn van de toestand waarin het appartement verkeerde. Een middag lang, vier man sterk worden grove maatregelen genomen wat betreft de schoonmaak en de eerste lading vuilniszakken zijn worden zonder moeite gevuld. Het is mij nog altijd een raadsel hoe iemand hier ooit heeft kunnen leven. Ik ben in elk geval blij met de extra handen vandaag.
Na twee dagen seminars (de een wat minder interessant dan de ander) is het vandaag tijd om naar Kumamoto-ken te vliegen. Het verbaasd me nog elke keer hoe geordend de organisatie is en stipt op tijd worden we (24 Kumamoto ALTs) in een bus gezet op weg naar het vliegveld. Ondanks dat we slechts een uur hebben om in te checken tot aan vertrek van het vliegtuig, gaat dit hele proces geordend en in een rap tempo.
